Mijn naam is Carly en dit is mijn verhaal

Mijn leven is niet onbezorgd verlopen. Ik ben geboren bij een boer, een naar mens. Mijn moeder was heel bang van hem. Bij het horen van zijn stem werd ze al zenuwachtig. Hij is niet goed voor haar geweest. Doordat mijn moeder zich niet kon ontspannen heb ik dat ook nooit geleerd. Altijd alert, angstig en op mijn hoede. Adrenaline giert 24/7 door mijn lijf.

Op een dag kwam de boer de wei in. Hij liep recht op mij af. Ik was bang, wist niet wat hij van mij wilde. Hij gooide iets op mijn rug, hier schrok ik zo van dat ik steigerde en bokte. Vluchten was niet mogelijk, hij had mij vast aan een touw en was niet van plan het los te laten. Woedend was hij, schreeuwde, vloekte en tierde. Slaag, heel veel slaag al begreep ik niet waarom. Uiteindelijk werd ik weer naar mijn moeder gebracht die liefdevol mijn wonden likte. Ze vertelde mij dat ik gewillig moest doen wat de boer wilde om slaag te ontlopen. Niet begrijpend keek ik haar aan. Laat het over je heen komen en probeer zo rustig mogelijk te blijven. Dit was haar laatste wijze raad, hierna verruilde ze het aardse voor het eeuwige. Vanaf dat moment stond ik er alleen voor.

De nare boer bleef steeds iets op mijn rug gooien. Het rustig laten gebeuren kon ik niet, daar was ik te bang voor met nog meer slaag tot gevolg. Het ding, waarvan ik nu weet dat het een zadel hCarly(1)eet, werd steeds vaker op mijn rug gegooid. Een mens ging erop zitten. Scherpe pijn schoot door mijn lijf. Het zadel was zo verschrikkelijk klein dat het pijn deed. Dagen achtereen moest ik keihard werken, voedsel kreeg ik amper. Ik was nog maar twee jaar en vroeg me toen al af hoe het leven er in de toekomst uit zou zien. Vanwege mijn angstige aard besloot de boer dat ik niet geschikt was voor hetgene hij voor mij in petto had. Verkocht werd ik. Wel zeventien keer. Steeds voldeed ik niet aan de verwachtingen van de mens. Mijn mooie lange manen en prachtige volle staart zorgden ervoor dat mensen mij steeds weer kochten. Want mooi dat ben ik zeker. Echter niemand vond mij het waard om tijd, energie en liefde vooral heel veel liefde te geven. Vertrouwen in de mens had ik allang niet meer. Ik verlangde naar mijn moeder.

Ik kwam terecht op een sobere stal. De deur ging open en een vrouwmens naderde. Ik wist wat er nu komen ging. Ik moet rondjes rennen en als ik dat goed genoeg deed verhuisde ik weer. Behalve die keer. Het vrouwmens ging voor mijn stal staan, keek me heel intens aan. Hier was ik zo van in de war dat ik heel lelijk bokte, steigerde, schopte en beet. Het vrouwmens kwam iedere dag. Het enige wat ze deed was voor mijn stal staan, net zo lang totdat ik bedaarde. Wat lekkers was het gevolg. Wekenlang hield dit tafereel stand. Wat een rust straalde dat vrouwmens uit. Na een paar maanden mocht zij voorzichtig met mij buiten lopen. Spannend vond ik het wel. Nog eens een paar maanden later mocht ik met haar mee naar huis. Wat een heerlijkheid! Ik hoefde niet meer in een kleine stal te staan maar mocht heerlijk rond lopen. Elke dag masseerde het vrouwmens mijn rug een paar uur. Door middel van knopen en bulten stond het te kleine zadel van de nare boer in mijn rug gegraveerd. Door de dagelijkse massage werd ik steeds soepeler. Met heel veel geduld leerde ik steeds meer oefeningen. Leuk dat ik het vond! Na elke oefening grinnikte ik naar het vrouwmens waar zij weer heel blij van werd. Ze doopte mij van Carola naar Carly. Deze naam stond mij wel en zou ik eervol dragen.

carzon(1)Het was een bijzonder mooie zonnige herfstmorgen toen het vrouwmens mij op kwam zoeken. Blij begroette ik haar. Een heerlijke massage en kunstjes stonden op het programma. Mijn welverdiende wortels liet ik mij smaken, toen ik plots in mijn ooghoeken het vrouwmens met een zadel zag naderen. Zenuwen en angst namen bezit van elke vezel in mijn lijf. Het vrouwmens was heel lief en geduldig. Ze legde voorzichtig het zadel op mijn rug. Na verloop van tijd liep ik rondjes met het vrouwmens op mijn rug. Wat was ik trots! Totdat het noodlot toesloeg. Bij het hek verscheen een mens met een enorme zweep. Blinde paniek volgde. Kon ik mijn vrouwmens dan toch niet vertrouwen? Zou ik weer slaag krijgen? Maar ik deed toch zo goed mijn best? Het volgende moment lag het vrouwmens op de grond. Complete chaos. In de verte hoorde ik een enorme herrie naderen. Het was een bus met oogverblindende lichten. Ik zocht mijn vrouwmens, kon haar niet zien, allemaal mensen er om heen. Ik werd gevangen en weg geleid. In een oogwenk zag ik mijn vrouwmens ingepakt op een plank de bus ingereden worden. Het harde geluid nam weer de overhand. Roerloos bleef ik staan, totdat het geluid in de verte verstomde. Wat was er gebeurd? Wat had ik gedaan? Wekenlang zag ik mijn vrouwmens niet meer. Ik voelde mij somber en verdrietig. Mijn dagen waren leeg en doelloos.

Met bakken kwam het uit de hemel toen er een auto het erf op draaide. Zag ik dat goed? Mijn vrouwmens? Er werd iemand in een stoel met wielen gehesen en voort geduwd. Ja, ze was het, mijn vrouwmens! Mijn hart maakte een sprongetje. Toch was ze anders, het voelde niet vertrouwd en waarom was ze nou zo aan het huilen? Al snel vertrok ze weer, mij in verwarring achter latend. Elke dag kwam ze mij in haar rijdende stoel opzoeken. Ik keerde mij van haar af. Kon niet omgaan met de emoties. Ik weet dat vele mensen haar probeerden over te halen mij weg te doen. Hier wilde zij niets van horen. Ze geloofde in mij. Na verloop van tijd strompelde ze met stokken en mij in haar kielzog op het erf rond. Extra voorzichtig was ik, bang het weer te verprutsen. Samen pakten we de training weer op. Hoe lief en geduldig mijn vrouwmens ook was ik was niet in staat mijn angst te verliezen. Ik voelde me een volbloed in een verkeerd lijf. Een gesprek over een eventuele verkoop ving ik op. Schrik sloeg me om het hart. Nu moeten vertrekken zou mijn hart breken. Radeloos was mijn vrouwmens. Als laatste redmiddel liet ze een mens met mij praten. Wat was ik blij dat ik nu eindelijk de kans kreeg om mijn hart te luchten. Het gesprek maakte veel emoties bij mijn vrouwmens los en gaf haar nieuwe inzichten. Ik kreeg een oudere vriendin waar ik heel veel van leer. Wel ben ik heel jaloers als mijn vrouwmens mijn kleinere vriendje of oudere vriendin aandacht geeft. Ik voel een bijzondere band met haar en ben dankbaar voor haar geloof in mij. We zijn er nog lang niet maar samen gaan we er wel komen, mijn vrouwmens en ik.

cares(1)